Abidik Cilt 1

Çaresizlik…İnsanın kendini bağlaması kadar güç ve yıpratıcı daha ne olabilir ki…Durgun, sessiz, çarşaf gibi sakin bir denize benzerken yüzü, bir ırmak gibi alttan alttan yüksek debilerle akıp gidiyordu özü… Belliydi… Kalp ritmini bozmuş, dil tadını kaybetmiş, el ayarından uzaklaşmış, rota şaşmış….“Hey dostum, ne bu?” dedim,“Yokluk” dedi…“Nasıl yani?” dedim,“çokluk” dedi…Kafam karıştı, şaşırdım ve sonra “Yokluk ne, çokluk ne?” dedim, irkildi…Titredi sanki, kendinden geçti, gözlerini kapattı, derin bir huşu içinde çok derin bir nefes çekti… Ve sonra gözleriyle birlikte, sımsıkı olmuş avuçlarını…