Hamit Kalfa

Ürüya

“Deddeeeee! Ivvvvvv… Hızıııır!… Ivvvvv… Bilgeeee! Ivvvvv… İmdaaat!”“Ahh, zavallı! Uzat elini oğul. Uzat şöyle, uzat uzat. Ha gayret… İşte oldu!”“Ivvvvv... Dedde'm! Hızır'ım! Bilge'm! Sizi hiç değil, Ulu Tanrı'm gönderdi!”“Büyük bir kâbus yaşadın oğul, geçmiş olsun! Gel. Uzan. Nefeslen…”“Şükür size ey yüce varlık, şükür! Sizi gönderen Yüce Tanrı'ma da gönül dolusu şükür!”“Anımsa oğul, senin yıllardır düşlediğin, devasa bir ukden yok muydu?”“Aaa!" diye bir çığlık attım, içimdeki o tutsağımı anımsayıverdim. Heyecanla Hızır'ımın yüzüne baktım: "Vardı efendim, hem de nasıl? Ülkemin doğası küskün! İnsanı mutsuz! Devletimse, of of of!”"Gözün aydın, emeline kavuştun! Savaşı kazandın oğul, gazan mübarek olsun!"“Ya siz? Her şey sizin buyruğunuzla oldu. Şükranlarımız size efendim.”“Ah, elleri öpülesi Yüce Bilge'm. Şükürler olsun size!”“Yoo! O kadar yüceltme beni oğul; yücelerin de yücesi var! Ben sadece...”“Siz ki, tükenen cana can, yaşama umut oldunuz. Ne kadar minnettarım bir bilseniz...”“Yaşam